‘Geen Byron zonder Childe Harold’
Aan het einde van Lizzie (2015), een roman van Eva Wanjek – achter dit pseudoniem gaan Martin Michael Driessen en Liesbeth Lagemaat schuil (dat is geen geheim: zij worden als auteur vermeld in het boek, hun foto’s sieren de binnenflap) – probeert Charles Augustus Howell de dichter Dante Gabriel Rossetti te bewegen zijn dichtbundel te voltooien. In zijn pleidooi haalt hij onder andere Byron aan:
‘Hij begon met de respectvolle opmerking dat het oeuvre van een kunstenaar als een geheel beschouwd diende te worden; daar was Dante het mee eens. Het was de som van zijn scheppingen, het volledige levenswerk, dat telde. Shakespeare zonder zijn sonnetten was even onvoorstelbaar als Da Vinci zonder zijn Laatste avondmaal. Geen Byron zonder Childe Harold, geen Michelangelo zonder David. Geen Vermeer…
“Wat wil je van me, Charles?” onderbrak Dante hem.
“De dichtbundel. Die moet af. Hij moet het levenslicht zien.”“The House of Life,” mompelde Dante, alsof er geen thema was dat verder van hem afstond dan deze titel.’
(Dat hij dat mompelt is geen wonder. Een deel van de gedichten bestemd voor de bundel bevindt zich in het graf van zijn vrouw en muze Elizabeth Siddall, de Lizzie in de titel van de roman.)
Even daarvoor heeft Dante Gabriel Rossetti Lord Byron zelf al genoemd. Kijkend naar prent waarop de strijders van Garibaldi de Oostenrijkers verslaan, relativeert hij zijn eigen heldendaden. Ooit sloeg hij twee mannen neer:
‘Toen was hij een man geweest, in die ene minuut aan de haven;
maar het ging om een handel in opium, niet om de vrijheid van
Italië of die van Hellas, waarvoor een Byron zijn leven had
gegeven.’
